“ယံုခဲ့ၿပီကိုး
နမ္းဖန္မ်ားေတာ့
သနပ္ခါးျပယ္ၿပီမို႔
ထားခ်င္ထားခဲ့ေလ” တဲ့
ဆရာၿငိမ္းေက်ာ္ရဲ႕ကဗ်ာ
ဖြဖြျငင္ျငင္ ႐ြတ္ၾကည့္
ငါ့မ်က္ရည္ ေတြေတြက်မိတယ္။
ဒါေပမယ့္ေလ အားတံု႔အားနာ
တိုးတိုးကေလး ေတာင္းပန္
တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ရင္ေျဗာင္းဆန္ေအာင္
တိတ္တိတ္ကေလး အသနားခံခ်င္ေတာင္
နံ႔သာမ႐ွိတဲ့ပါးျပင္မို႔
နမ္း႐ံုမွ် နမ္းခဲ့တာကြယ္
ေက်းဇူးေတာ္ အနႏၱရယ္နဲ႔
တစ္သက္စာ အယုအယေပမဲ့လို႔
သမုဒယေတြနဲ႔မို႔
အခုဘ၀မွာေတာ့
သခင့္ေက်းဇူး
သိလ်က္ႏွင့္ အဆပ္ထူးသည္
၀ိဘက္ၾကမၼာငင္သည္သာ။
ေ႐ႊမိုးညိဳ
No comments:
Post a Comment